Meestal vind je dat een punt de informatie in twee zinnen te veel scheidt, en dat een gewone komma te weinig onderscheid aanbrengt. In de tweede zin staat veelal extra informatie, een uitwerking of een tegenstelling. Bijvoorbeeld:

Puntkomma’s worden ook gebruikt om opsommingsdelen te scheiden – zeker als de zin al een komma bevat of als de opsomming uit meerdere lange elementen bestaat.

Het is dan beter om er een daadwerkelijke opsomming van te maken, zodat de opsomming prettiger om te lezen is. Alle onderdelen eindigen met een puntkomma, alleen achter het laatste deel zet je punt. Je gebruikt een punt achter elk element van de opsomming als je te maken hebt met zelfstandige zinnen.

Het verschil tussen een puntkomma en dubbele punt is dat je na puntkomma in principe een hele zin schrijft, met een persoonsvorm (zin 1). Na een dubbele punt is een deel van de zin weggelaten en heb je dus geen hele zin (zin 2).