Twee hoofdzinnen kun je niet zomaar achter elkaar ‘plakken’ met een komma (zin 1). Je maakt dan een taalfout.

Er zijn twee manieren waarop je deze zin kunt corrigeren:

• Zet een punt tussen de eerste en de tweede zin (zin 2).
• Verbind de zinnen met een conjunctie ofwel voegwoord (zin 3).

Wanneer je een lange zin maakt, kun je die niet inkorten door zomaar halverwege een punt te zetten (zin 1).

Een bijzin ("Omdat deze visie van veel variabele factoren afhankelijk is") kan nooit op zichzelf staan in geschreven teksten en staat altijd voor of achter de hoofdzin binnen de punt. Je kunt deze zin op twee manieren herschrijven:

• Zet de bijzin binnen de punt (zin 2).
• Maak van de bijzin een aparte hoofdzin (zin 3).

Schrijf geen (extra) punt...

• als de zin eindigt met de punt van een afkorting (zin 1);
• als de zin eindigt met een punt van het citaat voor de aanhalingstekens (zin 2);
• in een kop (zin 3).

Je gebruikt een punt achter elk element van de opsomming als je te maken hebt met zelfstandige zinnen. Vaak kun je deze informatie ook weergeven in een 'lopend' verhaal, zonder opsommingstekens. Som je delen van een zin op, dan gebruik je juist een puntkomma.